Er is een stuk kade in Ashfall waar de planken zacht zijn geworden, en als je er bij dageraad op gaat staan hoor je de hele haven tegelijk klagen — touw tegen bolder, romp tegen stootwil, meeuwen die ruzie maken over iets dat gisteren nog een vis was. Ga op diezelfde planken staan om middernacht en je hoort water, en alleen water, en af en toe een stem uit een raam dat helemaal niet wakker hoort te zijn.
Dezelfde planken. Dezelfde haven. Je zou ze niet met dezelfde woorden aan een vriend beschrijven.
Zes Uren
Het rijk kent er zes, en ze wegen niet even zwaar.
Dageraad is kort en grijs en hoort bij mensen wier werk begint voordat iemand kijkt — bakkers, sjouwers, de wacht die van een lange nacht af komt zonder iets te melden. Ochtend is de langste strook eerlijk daglicht en het enige uur waarin de meeste deuren gewoon openstaan. Middag is hitte en lawaai en zaken die slecht zijn afgelopen. Avond is het uur van het tweede glas, waarin een gesprek dat je niet zou voeren een gesprek wordt dat je voert. Nacht doet de luiken dicht. En middernacht is met ruime afstand het langste van de zes, wat bezoekers verbaast tot ze er één hebben doorgebracht.
Een vreemde die er doorheen trekt vertelt je dat het rijk een dag en een nacht heeft. Wie er woont vertelt je dat die zes zes verschillende plaatsen zijn.
Dezelfde Deur, een Andere Kamer
De Roestige Kroes is op het midden van de dag een ruimte waar een mens kan eten. Er valt licht door de voorramen, er staat een kom met iets erin, en Grim beantwoordt een directe vraag met een direct antwoord, omdat de drukte eraan komt en hij geen tijd heeft om interessant te doen.
De Roestige Kroes om middernacht is die ruimte niet. Het licht is teruggebracht tot het haardvuur en twee lampen, het volk is uitgedund tot de mensen die nergens beter terechtkunnen, en de gesprekken zijn stil geworden op die bepaalde manier die betekent dat ze het afluisteren waard zijn. Stel Grim dezelfde vraag en je krijgt een ander antwoord, of hetzelfde antwoord met iets erachteraan.
Geen van beide kamers is de echte. Ze zijn allebei de herberg.
Terwijl Je Ergens Anders Was
Dit is het deel dat reizigers het langst niet willen geloven: de uren wisselen, of er nu iemand in staat of niet.
Een storm die boven het water hing toen jij het binnenland in trok, wacht niet op je terugkomst. Hij komt, hij doet wat hij doet met de boten die niet omhoog zijn gehaald, en tegen de tijd dat jij de kustweg weer af loopt, heeft de haven zijn ruzie over wiens schuld het was al gehad. Jij ziet de storm niet. Jij ziet het wrakhout, en de ruzie, en een prijs voor touw die vorige week niet die prijs was.
Het rijk is geen toneel dat donker wordt zodra jij eraf stapt. Het is een plek met eigen afspraken om na te komen.
Dus: ga bij dageraad als je de waarheid wilt van iemand die te moe is om haar bij te schaven. Ga om middernacht als je de waarheid wilt van iemand die het niet meer kan schelen wie meeluistert. Ga in de middag als je alleen een kom met iets en de weg wilt.
Verwacht alleen niet dat de weg nog ligt waar je hem hebt achtergelaten.