Vraag drie mensen in Ashfall hoe je de kust bereikt en je krijgt drie antwoorden, allemaal juist, geen ervan dezelfde reis.
Dat is geen onbehulpzaamheid. Het is de eerlijke stand van zaken. Een weg is geen lijn tussen twee punten; het is een afspraak over hoeveel van je dag en hoeveel van je geluk je bereid bent uit te geven.
De Soorten Weg
Er is lopen, en dat is het meeste ervan. Grond onder je, niemand te betalen, en het besef dat je aankomt wanneer je aankomt.
Er is de echte weg — onderhouden, gedraineerd, gepatrouilleerd op de stukken waar iemand met geld dat nodig heeft. Sneller dan diezelfde afstand over het land lopen, en elke extra mijl waard die je omloopt om er te komen.
Er zijn poorten, en dat zijn deuren in muren, en ze staan nooit verder open dan degene die ze bewaakt. Een poort is geen afstand. Een poort is een beslissing die iemand anders al over jou heeft genomen.
Er is water. Ashfall is een haven, en een romp brengt je in één nacht verder dan je benen in drie dagen — als het weer meewerkt, als de schipper gaat waar jij heen gaat, en als je het overtochtsgeld hebt.
En er zijn portalen, waarover het rijk weinig loslaat. Ze zijn zeldzaam, ze zijn oud, en niemand die er geregeld doorheen gaat vertelt je wat het hem kost.
Wat een Weg Kost
Twee dingen, en het zijn niet dezelfde twee dingen.
Het eerste zijn uren. Elke weg heeft een lengte, en lengte is tijd die je niet terugkrijgt — kom na donker bij een poort aan en je hebt een dag uitgegeven om voor een dichte deur te staan.
Het tweede is risico, en dat loopt niet gelijk op met het eerste. De doorsteek door de benedenwijk is juist snel omdat niemand hem onderhoudt en niemand hem in de gaten houdt. De lange weg eromheen is lang omdat hij gaat waar de patrouilles gaan. Een reiziger die alleen uren telt, is een reiziger die nog niet is beroofd.
Je krijgt beide getallen te horen voor elke route, van iedereen die hem heeft gelopen. Luister naar het tweede.
De Wegen Die Niet Op de Kaart Staan
Sommige wegen zijn er gewoon, en iedereen mag ze nemen.
Sommige zijn voorbehouden — ze bestaan, iedereen weet dat ze bestaan, en jij bent niet het soort mens waarvoor ze opengaan. Nog niet. Een naam, een brief, een schuld die wordt ingelost, en dezelfde weg is opeens begaanbaar.
En sommige zijn geheim, wat betekent dat je ze niet vindt door te zoeken. Je vindt ze doordat iemand het je vertelt, of doordat je iets opmerkte dat je niet had moeten opmerken. Ze staan op geen kaart omdat de mensen die ze gebruiken dat liever zo houden.
Dus: vraag het aan drie mensen. Neem de weg als je het daglicht hebt, neem het water als je de munten hebt, en neem de doorsteek alleen als je een reden hebt die zwaarder weegt dan de reden dat hij kort is.
En als iemand aanbiedt je een weg te wijzen waarvan je nog niet had gehoord — dat is meer waard dan de reis.